Welcome to experience

Oct 12, 2026 · @Murat IGCIOGLU Giriş: Bitti sanılan bir kurum Kölelik bitmedi; adını, kılığını ve adresini değiştirdi. ILO, Walk Free ve IOM'un ortak tahminine göre 2021'de dünyada yaklaşık 50 milyon insan modern kölelik koşullarında yaşıyordu. Bu tahmine göre Türkiye, Avrupa ve Orta Asya'da oranın en yüksek olduğu ülke. Çoğumuz köleliği zincirlerle, esir pazarlarıyla ve plantasyonlarla hatırlarız. Bugün ise zincirin yerini çoğu zaman borç, el konmuş bir pasaport ya da "seni

Oct 21, 2026 · @Murat IGCIOGLU-Çocukluk Anıları Kısa hâli Didim'e varmadan Tavşanburnu Orman Kampı: kekik kokusu, belden suyla Tavşan Adası'na yürüyüş, Ümran abla'nın o unutulmaz küfrü, Fransızların getirdiği kot, Elvis'in ölüm haberi, bekçi Uzun İsmail'in alacakaranlıkta atılan serpmesi, İlk sigara deneyimleri, Sabri amcanın Revanisi. Zengin değildik; o yazlar servetimizdi. Uzun hâli Tavşanburnu Orman Kampının arkası o yıllarda bomboştu. Ne ev vardı, ne duvar, ne elektrik di

Oct 21, 2026 · @Murat IGCIOGLU Yüksel ile Anılar-2 Çocukluk Yılları-2 Kısa özet On beş yaşındaydım. Yüksel'le Madran Dağı'nda bir ay asgari ücretle yangıncılık yaptık: yangın bekledik, çam dibi çapaladık, köylüden laf yedik. Bir gece Denizli tutuşunca kamyona atıldık. Sabah kapkara yüzlerimize bakıp güldük. Hâlâ gülüyoruz. Ne mutlu bize. Kül ve Böğürtlen Yüksel'le anılarımız saymakla bitmez. Domates savaşımızı daha önce anlatmıştım; o, babamın bize bulduğu ilk işti, Aydın'dak

Oct 20, 2026 · @Murat IGCIOGLU Kısa özet Yaz, Aydın fidanlığı, Yüksel ve ben. Sabahtan akşama fidan sayıyoruz; öğlen bostanda ısırdığım domatesin kalanı Yüksel'in suratında. Yarım asır geçti, o domates savaşı hâlâ hayatımın en tatlı savaşı. Öykü Yüksel'le ne zaman tanıştık, bilmiyorum. Hatırlamaya kalksam aklıma bir tanışma gelmez; Tavşanburnu'nun sarı kumları gelir. Sanki biz o kumların üstünde zaten tanışık doğmuşuz. Babam ormancıydı. Yazları Tavşanburnu'ndaki orman kampına

Oct 21, 2026 · @Murat IGCIOGLU Kısa hâli Karacasu'nun çömlek çamurundan Fethiye'nin mavisine: dört ilkokul, bir ortaokul, iki lise. Orman şefi bir babanın oğlu, yedi okulda yolu sevmeyi öğrendi. Bugün bir saat yerimde duramıyorsam, sebebi belki o denk yapılan eşyalardadır. Uzun hâli Her insanın ömründe adını hiç unutmadığı bir öğretmen olur. Benimkinin adı Lütfiye Tenker'dir. Ama ona varıncaya kadar üç kasaba, üç mektep, üç ayrı tebeşir kokusu geçmem gerekti. Okula Karacasu'd

Oct 19, 2026 · @Murat IGCIOGLU Kısa özet Ressam olmak isterken sinemanın imparatoru oldu: 30 film, 88 yıl. Yaşamak’ta ölümle, Yedi Samuray’da onurla, Dersu Uzala’da doğayla barışmayı öğretti. Benim için gelmiş geçmiş en büyük yönetmen Akira Kurosawa’dır. Ateşin başında hâlâ Dersu’nun sesini duyarım: “Kapitan!” Bir Japon üstadına selam Sevgili Dostlar, bazı insanlar hayatınıza bir kere girer ve bir daha çıkmaz. Akira Kurosawa benim için öyledir. Hemen hemen bütün filmleri seyr

Oct 17, 2026 · @Murat IGCIOGLU Yetim, Hırsız, Toplum dışı hatta Katil çocuklar, ama içlerinden devlet başkanı bile oldu. Üniversite yıllarımda okuduğum Makarenko'nun Yaşam Yolu bana insana güvenmeyi öğretti. Suçlu diye dışlanan sokak çocukları, kendilerine güvenildiğinde insan oldular. Gorki haklıydı: Kötü insan yoktur, kötü olan insan ilişkileridir. Bu söz hayatımın mottosu oldu. #Makarenko #YaşamYolu ------ 1979'da İTÜ'ye adım attığım yıllarda elime bir kitap geçti. O yılla

Oct 17, 2026 · @Murat IGCIOGLU Ağustosun sonuydu. Fethiye'den Muğla'ya giden kamyonun kasasında, pamuk çuvallarının arasında oturuyordum. O yıllar toz insanın dişinin arasına girer, oraya yerleşirdi. Göcek yokuşlarını inip ovaya düştüğümüzde şoför Hasan Efendi motorun öksürüğüne kulak verdi, sonra sövdü. Kamyon Çakallık'ın girişinde, iki sıra okaliptüsün altında durdu. — Radyatör, dedi. Bir saat sürer. Belki iki. İndim. Ova sıcaktan titriyordu. Yolun iki yanındaki okaliptüsle

Oct 15, 2026 · @Murat IGCIOGLU Bizim evde bayram, kapının ilk çalınışıyla başlardı. Aydın'ın o güneşli bayram sabahlarından biriydi. Oniki yaşlarındaydım. Bizim aile bayramı en büyüğün evinde geçirmeyi bir töre bilirdi. En büyük babamdı. Bu yüzden bayram sabahları bizim ev, kapısı herkese açık bir tekkeye dönerdi; gelen girer, giren kalırdı. Kurban sabah erkenden kesilmişti. Kahvaltıya daha oturmadan tavada kavurma cızırdamaya başlardı. Annem o sabah bir kez olsun oturmamıştı

Oct 15, 2026 · @Murat IGCIOGLU Taşradan İstanbul'a okumaya gelen bir çocuğun ilk yılı nasıl geçer, bilir misiniz efendim? Ben bilirim. Yıl 1979'du. Fethiye Lisesi'ni bitirmiş, İTÜ Makina'yı kazanmıştım. Cebimde üç kuruş, gözümde koca bir şehir vardı. Şehir büyüktü, ben küçüktüm; ikimiz de bunun farkındaydık. Doğan'la, Doğan Güzeliş'le aynı okulda tanıştık. Bizim yaşta dostluk kâğıtla, imzayla kurulmaz. Bir çayla, bir yürüyüşle, gece yarısına kadar süren bir muhabbetle kurulur

Kısa versiyon Babaannem, Alabanda’nın taşlarından dizim kanayarak indiğimde “Taşa çıkar keçinin taşa çıkar oğlağı olur” dedi. Babamın kitaplarından başımı kaldırmadım, armut dibine düştü. Sahafın kapısında kırk gün bekledim, çorbayı ben içtim. Oğlak Babaannem Emine Ninem az konuşan, çok bakan ve hep gülen bir kadındı. Bizim oralarda büyükler hep öyleydi. Söyleyecekleri sözü önce bir güzel tartar, sonra ağızlarından tek tük bırakırlardı. Bıraktıkları söz de insanın aklına çivi

Oct 14, 2026 · @Murat IGCIOGLU Kısa versiyon Alpay, 14 Ekim 2026'da 91 yaşında Antalya'da öldü; ardında "Fabrika Kızı", "Eylül'de Gel", "Kara Tren" ve yüzlerce şarkı bıraktı. Eylül'ü şarkısına adayan adam, Ekim'in ortasında gitti. Benim için aşkın özlemin yokluğun sevginin ve duygusallığın ilhamı idi. Onunla benim gençliğim hep yanımda idi. Seni sevgiyle ve onur ile anacağım sevgili Alpay... Ankara'nın sırım gibi delikanlısı. Ahmet Alpay Nazikioğlu, Temmuz 1935'te Ankara'da d

Bir Afro-Türk Köyü- Babamın Köyü Çine'ye 9 kilometre uzaklıktaki Doğanyurt'un eski adı Araphisar'dır; ad bugün de köyün bir mahallesinde yaşıyor. Köy, Karya'nın önemli kentlerinden Alabanda'nın kalıntılarının tam içinde kurulmuş. Kentin adı Karya dilinde "at" ve "yarış" sözcüklerinden gelir. Avrupalı gezginler köyü hep bu adla andı. İngiliz Albay Leake 1820'lerde Alabanda'nın yerini "Arab Hissar" olarak saptadı. Charles Fellows ise birkaç kulübeden ibaret köyü, tapınak duvarl

Oct 12, 2026 · @Murat IGCIOGLU Giriş XIX. yüzyılda Aydın Vilayeti'nde toprak, pamuk ve insan emeği aynı ekonomik dalganın içinde el değiştirdi. Bu makale o dalgayı üç iç içe hikâyeyle anlatıyor: Sultan Abdülmecid'in pamuk denemeleri, İngiliz tüccarların kurduğu çiftlikler ve bu çiftlik ekonomisinin gölgesindeki Afrikalı köle ticareti. Temel kaynak, Aysun Sarıbey Haykıran'ın 2013'te Ege Üniversitesi'nde savunduğu Aydın Vilayeti'nde Çiftlikler (1839-1918) başlıklı doktora tezid

Oct 12, 2026 · @Murat IGCIOGLU Reykjavik'teki kilisenin hikâyesi Reykjavik'in silüetine hâkim Hallgrímskirkja'yı gezenlerin çoğu, adını aldığı şairin eşinin bir zamanlar Cezayir'de köle olduğunu bilmez. Guðríður Símonardóttir, 1627 yazında Vestmannaeyjar adalarından kaçırılan yaklaşık 240 kişiden biriydi. Yaklaşık on yıl esir kaldı; Danimarka Kralı IV. Christian'ın ödediği fidyeyle kurtulan birkaç kişiden biri oldu, küçük oğlu ise Cezayir'de kaldı. Dönüş yolunda Kopenhag'da,

Oct 11, 2026 · @Murat IGCIOGLU Bir adanın iki yüzü Girit, Akdeniz'in ortasında bir köprü gibi durur: kuzeyinde Ege ve Anadolu, güneyinde Libya kıyıları, batısında Yunan yarımadası. Bu konum adaya zenginlik getirdi. Aynı konum onu iki bin beş yüz yıl boyunca insan ticaretinin en işlek duraklarından biri de yaptı. Köle yolunun yönü çağdan çağa değişti. Antik çağda korsanların Ege kıyılarından kaçırdığı insanlar Girit'te satıldı. Ortaçağda Karadeniz'den getirilen esirler Kandiye

Memleket İsterim Memleket isterim Gök mavi, dal yeşil, tarla sarı olsun; Kuşların çiçeklerin diyarı olsun. Memleket isterim Ne başta dert, ne gönülde hasret olsun; Kardeş kavgasına bir nihayet olsun. Memleket isterim Ne zengin fakir, ne sen ben farkı olsun; Kış günü herkesin evi barkı olsun. Memleket isterim Yaşamak, sevmek gibi gönülden olsun; Olursa bir şikayet ölümden olsun. Cahit Sıtkı Tarancı Gürültünün Ötesinde Memleketim Oct 9, 2026 · @Murat IGCIOGLU Minos Somarakin

Bir öğleden sonra, üst düzey bir yöneticinin odasında oturuyorduk. Konuşma iş planlarından, rakamlardan, hedeflerden uzaklaşmış, bir şekilde toplumun duyarlılığına, insanın insana bakışına varmıştı. Bir süre sustu. Gözlerini pencereye çevirdi. Sonra, sanki yıllardır içinde taşıdığı bir şeyi ilk kez yüksek sesle söylüyormuş gibi, yavaşça anlatmaya başladı. — Babamı anlatayım size, dedi. İnsanlar babalarını çok sever, bilirsiniz. Ben de öyleyim. Babası bir kaynakçıydı. Sabahın

Sep 27, 2026 · @Murat IGCIOGLU 26 Eylül 2026 sabahı, Sami abinin evinde, Visal ablanın demlediği çayın eşliğinde konuştuklarımızdan derlenmiştir. Anlatan Sami Çölgeçen; soruları soran benim. Önce soyadından başlayalım — Sami abi, Hüseyin Cahit'e geçmeden önce şu soyadını bir anlat. "Çölgeçen" nereden geliyor? Murat'çığım, bu soyadı bir lakap değil, bir yolculuğun adıdır. Duvardaki şu fotoğrafa bak. Benim adımı taşıyan adam o: esas Sami Çölgeçen, dedem. Ben onun adını aldım am

Eski çünkü artık olmayan İstanbul Tenis Kulübü'ne Dair Bazı yerler vardır, adı geçince insanın içi ısınır. Benim için o yerlerden biri, eski İstanbul Tenis Kulübü'dür. Yani ITK. Kulüp önce Taşlık'taydı. Sonra İstinye'ye taşındı ve İstinye'deki tesisler kısa sürede binlerce üyesi olan, İstanbul'un tenis kalbinin attığı bir yere dönüştü. Kortları, lokali, bahçesi, akşamüstü çayı ve bitmeyen sohbetleriyle bir kulüpten çok bir mahalleydi aslında. Ahmet Aras'tan önce kulübün başka