Oct 31, 2026 · @Murat IGCIOGLU Kısaca Ekim 1919, Sivas. Kozan'dan üç adam gelir: "Malımız da canımız da hazır, bize silah lazım." Mustafa Kemal bir topçu binbaşısına imzalı bir kâğıt ve yeni bir ad verir: Kozanoğlu Doğan. Çukurova köy köy, dağ dağ örgütlenir. 5 Ocak 1922'de Adana özgürdür. Adananın kurtuluşu Metin Berksoy ağabeyimizle bir sohbet sırasında bana söylediği cümle beni bunu yazıyı yazmaya teşvik etti. Bir kağıt ile gelip Adanayı örgütlemek ve onu uyandırmak... İmz

Oct 31, 2026 · @Murat IGCIOGLU Kısaca 1900'lerin başı, Yugoslavya'da bir köy. Domatesin yeşili yenir, kızaranı "bozuldu" diye atılır. Bir gün akıllı bir tüccar gelir: "Şu bozukları bana verir misiniz?" Bedava toplar, Üsküp'te satar. Köylünün çöpü, şehrin sofrası olur. Bozuk Domatesler Bu hikâyeyi bir dostum anlattı, o da dedesinden dinlemiş. Ailesi Yugoslavya'dan göçmüş. Ne zaman olmuş diye sorarsanız kesin bir tarih yok; "1900'ler. Dedesinin köyünde domates yetiştirirlermiş.

Oct 28, 2026 · @Murat IGCIOGLU Kısaca 20 Mart 2016. Bir gün önce İstiklal'de bomba patlamış, İstanbul evine kapanmıştı. İş Sanat'ın 800 kişilik salonunda 35 kişiydik. Storm Large yalınayak çıktı ve dedi ki: "Tanklarımız yok. Kötülüğe karşı tek silahımız işimizi iyi yapmak." Hiç unutmadım. Storm Large Konseri 2016 senesinin 20 Mart'ı, bir pazar günüydü. Eşimle İngiltere'den sabah uçağıyla dönmüştük. Bavullarımız henüz açılmamıştı; şehir ise sanki hiç açılmamıştı. Bir gün evvel

Sait Faik’in “Hişt, Hişt!..” öyküsünde ne bir vaka vardır ne bir düğüm; yalnızca bir adam, bir dünya ve bir yerden gelen küçücük bir ses vardır. Ama o ses, bir ömrün bütün yalnızlığını karşılamaya yeter. Bu öyküyü okurken insanın aklına Kurosawa’nın Dersu Uzala’sı gelir. Ussuri ormanlarının o yaşlı avcısı güneşe, suya, ateşe, rüzgâra “insan” der; ona göre dünyada her şey canlıdır, her şeyin bir hatırı vardır. Sait Faik de tabiata böyle bakar: çam ağacı onun için bir dekor değ

Oct 20, 2026 · @Murat IGCIOGLU Kısa versiyon Bir yönetmen, bir besteci, bir Polonya. Kieślowski susarak anlattı, Preisner o sessizliği notaya döktü. Dekalog'dan Üç Renk'e, otuz yıldır kulağımda aynı soru: Hayatımızı tesadüfler mi örüyor, yoksa insanlar arasındaki görünmez iplikler mi? #Kieślowski #Preisner Uzun versiyon Bazı filmler insanın aklında kalır; bazıları ise içinde bir yere yerleşir ve oradan bir daha çıkmaz. Krzysztof Kieślowski ile Zbigniew Preisner'in birlikte ya

Oct 12, 2026 · @Murat IGCIOGLU Kısa Versiyon Kölelik bitmedi, kılık değiştirdi. Zincirin yerini borç, el konan pasaport ve "seni aileden sayıyoruz" cümlesi aldı. Bugün dünyada 50 milyon, Türkiye'de 1,3 milyon insan bu ağın içinde. Bitti sanılan bir kurum Çoğumuz köleliği zincirlerle, esir pazarlarıyla ve plantasyonlarla hatırlarız. Bugün zincirin yerinde çoğu zaman bir borç senedi ya da işverenin çekmecesindeki bir pasaport duruyor. Walk Free'nin tanımı yol gösterici: tehdit,

Oct 21, 2026 · @Murat IGCIOGLU-Çocukluk Anıları Kısa hâli Didim'e varmadan Tavşanburnu Orman Kampı: kekik kokusu, belden suyla Tavşan Adası'na yürüyüş, Ümran abla'nın o unutulmaz küfrü, Fransızların getirdiği kot, Elvis'in ölüm haberi, bekçi Uzun İsmail'in alacakaranlıkta atılan serpmesi, İlk sigara deneyimleri, Sabri amcanın Revanisi. Zengin değildik; o yazlar servetimizdi. Uzun hâli Tavşanburnu Orman Kampının arkası o yıllarda bomboştu. Ne ev vardı, ne duvar, ne elektrik di

Oct 21, 2026 · @Murat IGCIOGLU Yüksel ile Anılar-2 Çocukluk Yılları-2 Kısa özet On beş yaşındaydım. Yüksel'le Madran Dağı'nda bir ay asgari ücretle yangıncılık yaptık: yangın bekledik, çam dibi çapaladık, köylüden laf yedik. Bir gece Denizli tutuşunca kamyona atıldık. Sabah kapkara yüzlerimize bakıp güldük. Hâlâ gülüyoruz. Ne mutlu bize. Kül ve Böğürtlen Geçenlerde Yüksel bu yazının altına bir not düştü. SSK kayıtlarına bakmış: 1977 yılında Orman İşletmesi'nde kırk iki gün ça

Oct 20, 2026 · @Murat IGCIOGLU Kısa özet Yaz, Aydın fidanlığı, Yüksel ve ben. Sabahtan akşama fidan sayıyoruz; öğlen bostanda ısırdığım domatesin kalanı Yüksel'in suratında. Yarım asır geçti, o domates savaşı hâlâ hayatımın en tatlı savaşı. Öykü Yüksel'le ne zaman tanıştık, bilmiyorum. Hatırlamaya kalksam aklıma bir tanışma gelmez; Tavşanburnu'nun sarı kumları gelir. Sanki biz o kumların üstünde zaten tanışık doğmuşuz. Babam ormancıydı. Yazları Tavşanburnu'ndaki orman kampına

Oct 21, 2026 · @Murat IGCIOGLU Kısa hâli Karacasu'nun çömlek çamurundan Fethiye'nin mavisine: dört ilkokul, bir ortaokul, iki lise. Orman şefi bir babanın oğlu, yedi okulda yolu sevmeyi öğrendi. Bugün bir saat yerimde duramıyorsam, sebebi belki o denk yapılan eşyalardadır. Uzun hâli Her insanın ömründe adını hiç unutmadığı bir öğretmen olur. Benimkinin adı Lütfiye Tenker'dir. Ama ona varıncaya kadar üç kasaba, üç mektep, üç ayrı tebeşir kokusu geçmem gerekti. Okula Karacasu'd

Oct 19, 2026 · @Murat IGCIOGLU Kısa özet Ressam olmak isterken sinemanın imparatoru oldu: 30 film, 88 yıl. Yaşamak’ta ölümle, Yedi Samuray’da onurla, Dersu Uzala’da doğayla barışmayı öğretti. Benim için gelmiş geçmiş en büyük yönetmen Akira Kurosawa’dır. Ateşin başında hâlâ Dersu’nun sesini duyarım: “Kapitan!” Bir Japon üstadına selam Sevgili Dostlar, bazı insanlar hayatınıza bir kere girer ve bir daha çıkmaz. Akira Kurosawa benim için öyledir. Hemen hemen bütün filmleri seyr

Oct 17, 2026 · @Murat IGCIOGLU Yetim, Hırsız, Toplum dışı hatta Katil çocuklar, ama içlerinden devlet başkanı bile oldu. Üniversite yıllarımda okuduğum Makarenko'nun Yaşam Yolu bana insana güvenmeyi öğretti. Suçlu diye dışlanan sokak çocukları, kendilerine güvenildiğinde insan oldular. Gorki haklıydı: Kötü insan yoktur, kötü olan insan ilişkileridir. Bu söz hayatımın mottosu oldu. #Makarenko #YaşamYolu ------ 1979'da İTÜ'ye adım attığım yıllarda elime bir kitap geçti. O yılla

Oct 17, 2026 · @Murat IGCIOGLU Ağustosun sonuydu. Fethiye'den Muğla'ya giden kamyonun kasasında, pamuk çuvallarının arasında oturuyordum. O yıllar toz insanın dişinin arasına girer, oraya yerleşirdi. Göcek yokuşlarını inip ovaya düştüğümüzde şoför Hasan Efendi motorun öksürüğüne kulak verdi, sonra sövdü. Kamyon Çakallık'ın girişinde, iki sıra okaliptüsün altında durdu. — Radyatör, dedi. Bir saat sürer. Belki iki. İndim. Ova sıcaktan titriyordu. Yolun iki yanındaki okaliptüsle

Oct 15, 2026 · @Murat IGCIOGLU Bizim evde bayram, kapının ilk çalınışıyla başlardı. Aydın'ın o güneşli bayram sabahlarından biriydi. Oniki yaşlarındaydım. Bizim aile bayramı en büyüğün evinde geçirmeyi bir töre bilirdi. En büyük babamdı. Bu yüzden bayram sabahları bizim ev, kapısı herkese açık bir tekkeye dönerdi; gelen girer, giren kalırdı. Kurban sabah erkenden kesilmişti. Kahvaltıya daha oturmadan tavada kavurma cızırdamaya başlardı. Annem o sabah bir kez olsun oturmamıştı

Oct 15, 2026 · @Murat IGCIOGLU Taşradan İstanbul'a okumaya gelen bir çocuğun ilk yılı nasıl geçer, bilir misiniz efendim? Ben bilirim. Yıl 1979'du. Fethiye Lisesi'ni bitirmiş, İTÜ Makina'yı kazanmıştım. Cebimde üç kuruş, gözümde koca bir şehir vardı. Şehir büyüktü, ben küçüktüm; ikimiz de bunun farkındaydık. Doğan'la, Doğan Güzeliş'le aynı okulda tanıştık. Bizim yaşta dostluk kâğıtla, imzayla kurulmaz. Bir çayla, bir yürüyüşle, gece yarısına kadar süren bir muhabbetle kurulur

Kısa versiyon Babaannem, Alabanda’nın taşlarından dizim kanayarak indiğimde “Taşa çıkar keçinin taşa çıkar oğlağı olur” dedi. Babamın kitaplarından başımı kaldırmadım, armut dibine düştü. Sahafın kapısında kırk gün bekledim, çorbayı ben içtim. Oğlak Babaannem Emine Ninem az konuşan, çok bakan ve hep gülen bir kadındı. Bizim oralarda büyükler hep öyleydi. Söyleyecekleri sözü önce bir güzel tartar, sonra ağızlarından tek tük bırakırlardı. Bıraktıkları söz de insanın aklına çivi

Oct 14, 2026 · @Murat IGCIOGLU Kısa versiyon Alpay, 14 Ekim 2026'da 91 yaşında Antalya'da öldü; ardında "Fabrika Kızı", "Eylül'de Gel", "Kara Tren" ve yüzlerce şarkı bıraktı. Eylül'ü şarkısına adayan adam, Ekim'in ortasında gitti. Benim için aşkın özlemin yokluğun sevginin ve duygusallığın ilhamı idi. Onunla benim gençliğim hep yanımda idi. Seni sevgiyle ve onur ile anacağım sevgili Alpay... Ankara'nın sırım gibi delikanlısı. Ahmet Alpay Nazikioğlu, Temmuz 1935'te Ankara'da d

Bir Afro-Türk Köyü- Babamın Köyü Çine'ye 9 kilometre uzaklıktaki Doğanyurt'un eski adı Araphisar'dır; ad bugün de köyün bir mahallesinde yaşıyor. Köy, Karya'nın önemli kentlerinden Alabanda'nın kalıntılarının tam içinde kurulmuş. Kentin adı Karya dilinde "at" ve "yarış" sözcüklerinden gelir. Avrupalı gezginler köyü hep bu adla andı. İngiliz Albay Leake 1820'lerde Alabanda'nın yerini "Arab Hissar" olarak saptadı. Charles Fellows ise birkaç kulübeden ibaret köyü, tapınak duvarl

Oct 12, 2026 · @Murat IGCIOGLU Giriş XIX. yüzyılda Aydın Vilayeti'nde toprak, pamuk ve insan emeği aynı ekonomik dalganın içinde el değiştirdi. Bu makale o dalgayı üç iç içe hikâyeyle anlatıyor: Sultan Abdülmecid'in pamuk denemeleri, İngiliz tüccarların kurduğu çiftlikler ve bu çiftlik ekonomisinin gölgesindeki Afrikalı köle ticareti. Temel kaynak, Aysun Sarıbey Haykıran'ın 2013'te Ege Üniversitesi'nde savunduğu Aydın Vilayeti'nde Çiftlikler (1839-1918) başlıklı doktora tezid

Oct 12, 2026 · @Murat IGCIOGLU Reykjavik'teki kilisenin hikâyesi Reykjavik'in silüetine hâkim Hallgrímskirkja'yı gezenlerin çoğu, adını aldığı şairin eşinin bir zamanlar Cezayir'de köle olduğunu bilmez. Guðríður Símonardóttir, 1627 yazında Vestmannaeyjar adalarından kaçırılan yaklaşık 240 kişiden biriydi. Yaklaşık on yıl esir kaldı; Danimarka Kralı IV. Christian'ın ödediği fidyeyle kurtulan birkaç kişiden biri oldu, küçük oğlu ise Cezayir'de kaldı. Dönüş yolunda Kopenhag'da,